Vandaag ben ik officieel voor het eerst na de Kazouzomer in een zwart gat gevallen (jaja, het spacekamp van vorige week zorgt voor gevolgen…). Deze morgen de ganse ochtend alleen gezeten en deze middag alweer en dat eist zijn tol, een mens begint na te denken en plots denkt hij: Hier zit ik dan, helemaal alleen, waar is iedereen, wat zal er binnenkort komen,… Geen mens die het weet. Ik heb dan maar braaf mijn oma en opa opgezocht. Die hebben gelukkig het zwarte gat wat weggeblazen met heerlijke pannenkoeken. Maar, er komt natuurlijk een moment wanneer je weer naar huis moet… En daar is het zwarte gat weer. Het zwarte gat heeft mij nu vooral koppijn en vermoeidheid bezorgd. Hopelijk zie ik morgen opnieuw het licht…